11.04 - Światowy Dzień Chorych na Parkinsona

  • Drukuj zawartość bieżącej strony
  • Zapisz tekst bieżącej strony do PDF
11 kwietnia 2018

Choroba Parkinsona - schorzenie neurodegeneracyjne, które jest konsekwencją patologicznego procesu obumierania komórek nerwowych. Jest to proces nieodwracalny, w wyniku którego zanika dopamina czyli neuroprzekaźnik produkowany w istocie czarnej ośrodkowego układu nerwowego.  Choroba Parkinsona inaczej drżączka poraźna to jedna z najczęstszych chorób  układu nerwowego.

Zdiagnozowanie choroby Parkinsona jest trudnym momentem dla człowieka. Pacjenci najczęściej reagują lękiem lub  załamaniem psychicznym wywołanym obawą przed nieznanym. Dlatego potrzebna jest rzetelna informacja o schorzeniu, aby chory nie błądził w domysłach i niepewności.

Pierwsze objawy występują między 55 a 65 rokiem życia. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że objawy nie motoryczne choroby mogą pojawić się nawet kilka lat przed postawieniem właściwej diagnozy. Zanim wystąpią objawy ruchowe, charakterystyczne dla choroby Parkinsona mogą pojawić się mniej typowe symptomy: lęki, apatia, zaparcia, egzema, zmęczenie, nietrzymanie moczu, kłopoty z pęcherzem moczowym, utrata powonienia i smaku, koszmary nocne, zaburzenia snu; bóle mięśni, barku i ręki; problemy z mową i połykaniem, sztywność. Początek schorzenia jest niezauważalny, ponieważ objawy narastają stopniowo. Wielu pacjentów zwraca uwagę, że choroba zaczęła się u nich po wypadku lub traumatycznym wydarzeniu, a także po okresie dużego napięcia emocjonalnego lub nadmiernego wysiłku. Choroba zwykle postępuje powoli, dlatego początkowo chory lub jego rodzina wiążą je ze zmianami reumatycznymi lub po prostu ze starszym wiekiem. Po pewnym czasie  zauważalne jest nasilenie się objawów i wtedy dopiero chory zgłasza się do lekarza. Niestety jest to już zaawansowane stadium choroby.

Nie wolno lekceważyć nowych objawów, które się pojawiły (u nas lub u osoby bliskiej) i uczulić na nie swojego lekarza rodzinnego, aby ten właściwie pokierował dalszą diagnostyką w celu rozpoznania przyczyny niepokojących symptomów i podjęcia właściwego leczenia.

Największym problemem w rozpoznaniu choroby Parkinsona jest brak właściwego kojarzenia przez  lekarzy początkowych i nietypowych objawów zgłaszanych przez pacjentów.
Narodowa Fundacja Parkinsona w Londynie przeprowadziła badania, które wykazały, że aż dwie trzecie objawów zwiastujących (jeżeli nie dotyczą zmian ruchowych), które występują u chorych, pozostaje nie zauważona i niepowiązana z chorobą Parkinsona przez służby medyczne. Bywa, że chory dowiaduje się o tej chorobie po długim okresie nużącej diagnostyki i nietrafionych diagnoz.

 

Rozpoznanie choroby powinno być postawione przez neurologa specjalizującego się w diagnostyce i leczeniu chorób pozapiramidowych czyli powodujących zaburzenia ruchu, chodu, sztywność, drżenie.

 Postawienie diagnozy opiera się na badanu klinicznym i stwierdzeniu jednego lub kilku objawów choroby:

  • Zwiększone napięcie mięśni z pogorszeniem sprawności –  występują najczęściej po jednej stronie ciała nieskoordynowane ruchy ręki lub nogi; może wystąpić utykanie na jedną nogę lub szuranie nią.
  • Drżenie – na początku choroby jest dyskretne, jednostronne, głównie w spoczynku, a podczas wykonywania ruchów precyzyjnych zanika, może też być powstrzymane wysiłkiem woli.
  • Spowolnienie – zwolniona reakcja, trudność z rozpoczęciem ruchu, ograniczona mimika twarzy, wolniejsza i zamazana mowa, spowolnienie chodu, stawianie małych kroczków
  • Zaburzenie postawy ciała – pochylenie sylwetki ciała, daszkowate ułożenie dłoni, zaburzenia równowagi szczególnie przy wstawaniu i zmianie kierunku ruchu.

 Rozpoznanie początkowego stadium choroby Parkinsona jest bardzo trudnym zadaniem dla lekarza. Należy wykonać wiele badań:

  • badania laboratoryjne, które pomogą wykluczyć inne choroby dające podobne objawy (TSH, morfologia, próby wątrobowe, poziom glukozy, kreatyniny, mocznika, elektrolitów, poziom wit. B12);
  •  badania obrazowe: tomografia komputerowa mózgu (CT), elektroencefalografia (EEG) i rezonans magnetyczny (MRI) nie wykazują istotnych zmian;
  •  badania genetyczne są bardzo kosztowne;
  • test lewadopą – pacjentowi podaje się preparat zawierający lewadopę, jeżeli po jego zażyciu nastąpi poprawa oznacza to, że pacjent cierpi na chorobę Parkinsona;
  • badanie neuropsychologiczne i neuropsychiatryczne, które ma na celu określenie z jakim rodzajem zaburzeń emocjonalnych i poznawczych boryka się pacjent.

Czy można zatrzymać chorobę Parkinsona?

Leki i operacje poprawiają funkcjonowanie pacjenta i działają tylko na objawy chorobowe. Niestety nie spowalniają postępu choroby czyli nie leczą przyczyny tego schorzenia. Choroba postępuje swoim własnym tempem, niezależnie od wszelkich działań lekarskich.

Pocierszające fakty:

 

  • choroba postępuje powoli,
  • nie skraca życia,
  • aktywność zawodowa może być utrzymana dzięki dostępnemu leczeniu,
  • każdy rok przynosi nowe leki i metody leczenia.